Portretserie Wonderlijk Schoon van Lianne Hermans

image
image
image
image

Portretserie Wonderlijk Schoon van Lianne Hermans

Puur, zo zou je de portretten uit de serie Wonderlijk Schoon van fotografe Lianne Hermans het best kunnen beschrijven. Jongeren die je ogenschijnlijk emotieloos aankijken, nemen je als toeschouwer mee in hun wereld waarin niet alles perfect is. Waar ze normaal hun huidaandoening verstoppen, kijken ze nu echter zonder gene in de lens. ‘Kijk dan,’ lijken ze te willen zeggen, ‘dit ben ik. Deal with it!’ Het Huidfonds sprak met de fotografe over haar ervaringen en drijfveren.

Wat heeft je ertoe gezet de fotoserie Wonderlijk Schoon te maken?

Met mijn fotoserie Wonderlijk Schoon wil ik mensen anders laten kijken naar iemand met een huidaandoening of litteken. Ik wil dat de toeschouwer meer ziet dan bijvoorbeeld alleen een wijnvlek. Iedereen is gelijkwaardig toch? Of je nou een huidaandoening hebt of niet.

Onlangs is de fotoserie Wonderlijk Schoon opgenomen in de kunstcollectie van het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam. Het hangt permanent op de afdeling dermatologie waar het perfect tot zijn recht komt. Mensen benaderen me om te laten weten dat de foto’s hen raken en ze zelfs troost vinden in mijn werk als ze zelf ook een huidaandoening of iets dergelijks hebben. Dit is natuurlijk het mooiste wat je kan horen! Dat ik een naar gevoel of onzekerheid kan verzachten of voor een deel weg kan nemen met mijn werk. Ja, daar doe ik het uiteindelijk voor.

Had je moeite modellen te vinden voor de serie?

Het is en was steeds moeilijk om de juiste personen te vinden. De meeste personen die ik heb geportretteerd ken ik via anderen. Ik zou het heel leuk vinden als personen naar aanleiding van het zien van mijn foto's mij zelf zouden willen en durven te benaderen. Modellen vinden die iets hebben waar ze zich liever voor verschuilen blijft nu eenmaal lastig.

Was er een gemene deler te ontdekken bij hen die meewerkten aan de serie?

Als ik mijn verhaal vertel aan diegene die ik graag zou willen portretteren is het voor hem of haar al snel duidelijk dat ik ze in hun kracht wil laten. Ik wil hun pure schoonheid laten zien! Als ze dit begrijpen vinden ze het heel mooi dat ik dit doe en zijn ze heel enthousiast. Ze willen dan graag meewerken. Los daarvan vinden ze het vaak heel spannend en zijn ze erg onzeker over hun uiterlijk. Dit uit zich ook tijdens de fotoshoot, dan besef ik me weer dat de huidaandoening of het litteken voor die persoon vaak iets heel vervelends is.

Dit staat weer in contrast met dat ik juist de schoonheid ervan inzie en dit op die manier wil vastleggen. Die schoonheid die ik zie wil ik ook laten voelen aan de geportretteerde, maar ook aan de toeschouwer. Hij of zij die de foto uiteindelijk ziet.

Juist de onzekerheid van de personen met een huidaandoening is de reden waarom ik zo’n fotoserie maak als Wonderlijk Schoon. Uiteindelijk probeer ik de onzekerheid van de geportretteerden te verminderen of weg te nemen en de ‘opvallendheid’ te verzachten: de geportretteerde in zijn of haar kracht te zetten soms met behulp van een stilleven als tegenhanger. Als de geportretteerde de foto of de gehele fotoserie ziet, blijkt uit de reactie vaak dat dit ook daadwerkelijk gebeurd is.

Hoe versterkt de koppeling van een stilleven aan bepaalde foto’s voor jou de beleving bij de toeschouwer?

De foto’s van personen en stillevens versterken elkaar, ze zijn niet elkaars spiegelbeeld maar geven commentaar op elkaar en wisselen mogelijk betekenis uit. Zo komen bepaalde vormen en kleuren als vanzelfsprekend terug in zowel personen als stillevens, wat nog wordt versterkt door de interactie binnen de overkoepelende fotoserie Wonderlijk schoon. Ik probeer littekens, vlekken en andere huidaandoeningen niet te verbloemen, maar plaats ze zo in het beeld dat ze een bijzonderheid worden. Een bijzonderheid die het beeld kracht geeft, zonder schoonheid op te dringen.

Op je website schrijf je dat je ‘anders zijn’ centraal staat in je fotografie. Waarom vind je dit ‘anders zijn’ zo interessant?

Niets is saaier dan de standaard en allemaal op elkaar lijken. Los van dat is niks en niemand hetzelfde als je maar goed genoeg kijkt. Al in de kleine dingen kan een groot verschil zitten. Ik wil in mijn fotografie me juist concentreren op dat wat anders is. Ik wil hierbij de persoon in zijn waarde laten en tegelijkertijd de huidaandoening, dat wat hem of haar anders maakt, beschouwen als een kunst, als een vorm, en erop inhaken met stillevens en van portret en stilleven samen poëzie vormen.

Wat is voor jou schoonheid?

Door mijn fotoserie Wonderlijk Schoon, en dat ik er sindsdien in mijn hoofd veel mee bezig ben, ben ik zelf steeds meer anders gaan kijken. Ook ben ik mij anders gaan voelen bij de dingen die ik zie. Iets wat iemand typeert en uniek maakt, ben ik juist gaan zien als het mooiste onderdeel, de schoonheid, van die persoon en daar concentreer ik me dan graag op.

De volledige portretreeks Wonderlijk Schoon van Lianne Hermans is te vinden op haar website.

Naar aanleiding van de portretreeks Wonderlijk Schoon van Lianne Hermans heeft het Huidfonds de publiekscampagne Huidhelden opgezet. Binnen deze campagne laten we mensen met een huidaandoening aan het woord. We laten ze hun verhaal vertellen. Hoe ervaren zij het om een huidaandoening te hebben? Hoe gaat hun omgeving ermee om?

Het Huidfonds vindt hen Huidhelden omdat zij zich niet langer verstoppen voor hun huid die ‘anders’ is, maar ermee op de barricade gaan staan. Ze plaveien hiermee de weg voor anderen om zich niet langer te schamen voor wie ze zijn.

 

Praat mee :